Weetjewatjeditjedatje: Lotje Later heb ik geschreven in de auto onder de vuurtoren van Huisduinen. Niet omdat ik geen huis had, maar omdat mijn nieuwe klungelige buurman met twee linkerhanden besloten had zelf zijn huis te verbouwen. Na maanden van kling, plonk, schuur, tok, boink, knrrknrr en ka-plak-ka, besloot ik buitenshuis een rustige plek te zoeken. En die vond ik aan de voet van de vuurtoren. Ik parkeerde m’n auto, zette m’n stoel naar achteren, drukte radio 4 klassiek aan, opende mijn schriftje en schreef de woorden: ‘In de verte klonk een viool. Een valse viool.’
Wist je dat ik…
– van de middelbare school ben gestuurd door de leraar Nederlands?
– nog steeds bevriend ben met m’n favoriete meester van de lagere school?
– sinds 1986 verkering heb met illustrator Monique Dozy?
– vlak bij de zee, strand en duinen woon?
– maar twee keer per jaar naar de kapper ga?
– Italiaanse les volg om Paloma in het Italiaans te kunnen lezen?
– een keer zo hard lachte dat ik een buikwandbreuk opliep?
– hele erge hoogtevrees heb en dat ik dat ga gebruiken in mijn volgende boek?
Wist je dat? Ja? Echt niet!